“QUINÓN”
As nubes da incerteza ferintes coma o sol,
sempre sodes Ulises, hai sempre unha Penélope
que agarda con tecidos. E Ítaca está distante
mesmo que fose a penas unha marea de horas,
e Ítaca está distante mesmo que sempre volvas.
De Gameleiros (2002)
Estamos a lle poñer o ramo a este ano que, máis unha vez, andou entre as luces e as sombras.
Precisamos aínda máis os abrazos cálidos, a comprensión e a paz e menos as armas xenocidas.
E todos os desazos deviren azos de esperanza.
Moita saúde, moita poesía e moita felicidade neste 2026 que se achega para ti e a túa xente!
*E máis unha vez botei man da fotografía de Manuel Álvarez que acompaña o poema “Quinón” do libro descatalogado Gameleiros (Xerais, 2002).
Entre as perdas que arderon este ano quixera lembrar a fotógrafa Maribel Longueira que finou o 18 de outubro e coa que tiven a honra de colaborar no seu libro de fotografía Alguén agarda que volva alí (2008) e un dos meus mellores amigos, Mon Rey Senra, o bibliotecario de Cee, que nos deixou o 18 de abril e a quen dediquei este poema no volume colectivo Botando raíces, que conmemora o 50.º aniversario do instituto Agra de Raíces de Cee, no que estudamos.
As Raíces
Now, to pry into roots, to finger slime,
To stare, big-eyed Narcissus, into some spring
Is beneath all adult dignity. I rhyme
To see myself, to set the darkness echoing.
Seamus Heaney
Agora, perscrutar raízes, pôr a mão na lama,
Olhar uma nascente, qual Narciso esgaseado,
Não o consente a dignidade do adulto. Faço a rima
P’ra ver o meu reflexo, e pôr a escuridão a ecoar.
(Tradución ao portugués de Arlindo Correia)
*
Agora, nas raíces indagas, lenta terra
dos teus avós paternos. Absorbes as substancias
que nutriron a escrita desde o sangue en cadoiro,
as palabras nutrientes apañadas nos libros.
Esas mesmas raíces ancoradas na lingua
humilde e cadenciosa dos devanceiros. Árbore
que en ti medrou perenne con humus do substrato
até ser lingua viva, palabras para a escrita.
Auga limpa das fontes, minerais, Poesía,
que tímida deixaches na revista escolar,
Zeltia, voz pondaliana que vos deu ás intrépidas
e andando o tempo serdes feros corvos do Xallas.
Ventos ávregos, quentes como ermas castiñeiras,
queimaron as raíces. Das augas do silencio
rebrotou vagarosa, con ímpeto e memoria,
a escrita en crecemento desde a núa epiderme.
As sementes xermolan, protexidas con dedos
sucios de terra tinta, medra a flor nas froiteiras
e escribes como nunca. E velaí están vizosas
as raíces dun tempo que a sombra ocultou luz.
(Na memoria de Mon Rey Senra,
cómplice na querenza polos libros
e pola historia desta fisterra atlántica)